|
|
Moskou
Na een vertraging van zo'n 4 uur kom ik aan in Moskou. Na afscheid genomen
te hebben van mijn Chinese vrienden gaan we op zoek naar Hotel Vremia in de
buurt van het Puskinplein. Dit zou n.l. een hotel zijn waar we met
Amerikaanse dollars tegen Russische prijzen zouden kunnen betalen. Maar
helaas, niemand schijnt er ooit van gehoord te hebben en volgens mij heeft
het ook nooit bestaan! Met al onze loodzware bagage weten we het Bolsjoi
Theater te bereiken. Hier ontmoeten we een paar van onze Transiberië
vrienden. Vrijwel iedereen heeft inmiddels een slaapplaats gevonden, een
enkeling kiest voor de dure dollar hotels.
Voor het Bolsjoi theater ontmoeten we een van de vele kaartjesverkopers. Een
van hen heeft een vriend in wiens appartement we eventueel zouden kunnen slapen.
Maar helaas voor ons kan hij zijn vriend telefonisch niet bereiken. Inmiddels is
de temperatuur gezakt tot rond het vriespunt en de situatie begint er niet zo
rooskleurig uit te zien voor ons. Op dat moment zie ik mijn Chinese buurman
(cabin 2) met een Russische vriend. Deze man is zo vriendelijk om ons te helpen
bij het zoeken naar een slaapplaats. Hij houdt een taxi aan en vraagt de
taxichauffeur om ons terug te brengen naar het treinstation en daar te vragen
naar kamers. Bij het station aangekomen gaan we met de taxichauffeur mee naar
binnen. Bij loket 24 kunnen we voor 40 roebel p.p.p.n. een kamer krijgen. Nadat
we betaald hebben, blijkt er geen plaats meer te zijn voor ons! De vriendelijke
vrouw van loket 24 probeert ons vervolgens in leegstaande treincoupes te
krijgen. Maar helaas voor ons, weer geen plaats. We krijgen ons geld terug en
gedesillusioneerd lopen we terug naar de taxi. Inmiddels is het half negen. Een
andere taxichauffeur belooft ons een hotelkamer voor 250 roebel p.p.p.n.. We
besluiten om de gok te wagen. We stappen in de taxi en komen na een lange
taxirit (zitten we nog in Moskou?) aan bij wat later het Olympisch dorp (1980)
blijkt te zijn. Vier grote hotelblokken rijzen op. Samen met de handlanger van
de taxichauffeur gaan we naar binnen. We nemen de lift naar boven en stappen een
bepaalde hotelkamer in. Daar zit een echte Russische Baboushka achter een groot
bureau. Ze bekijkt onze paspoorten en roept "ni possible, paroeski". Later zal
blijken dat onze visa niet in orde waren). Weer pech dus.
Geen nood lijken de twee Russen in gedachten te zeggen, we brengen jullie wel
ergens anders heen. Dat ergens anders blijkt even later een flatgebouw in een
woonwijk te zijn, waar er ergens in een kamer kunnen slapen. In de kamer blijken
ook nog andere Russen aanwezig te zijn. Maar ja, we hebben in ieder geval een
slaapplaats en een heerlijke douche! Als de taxichauffeur ons vervolgens nog wil
laten betalen voor de rit, word ik kwaad (we betaalden inmiddels al 1000 roebel
voor een kamer!). Ze druipen af met de belofte om ons 's morgens om 11.00 uur te
komen ophalen. ...wordt vervolgd!
|
|
|
|