Reisverslag Syrië

Ga mee op ontdekkingstocht naar een gebied dat vol staat van religie, woestijnen en bazaars. De volgende route wordt besproken:

Syrië      

Damascus | Palmyra | Deir Ezzor | Aleppo | Lattakia | Hama | Homs | Bosra

Jordanië 

Amman | Jerash | Karak | Petra | Wadi Rum | Aqaba

Mijn reis door het Midden Oosten start in Damascus, de hoofdstad van Syrië en zal me brengen tot in Aqaba het zuiden van Jordanië.

Hotels

• Kijk hier voor voordelige hotels in Damascus
• Kijk hier voor voordelige hotels in Aleppo
• Hotels in Syrië

Damascus

Het eerste wat opvalt in Damascus zijn de metershoge foto's van president Assad. Overal is zijn portret in het straatbeeld aanwezig. In de bank is geen plekje aan de wand zonder zijn foto. Zelfs de gordijntjes zijn bedrukt met zijn beeltenis.

Een van de belangrijkste bezienswaardigheden in Damascus is ongetwijfeld de Omayaden moskee. De dames moeten verplicht in zwarte gewaden. De moskee is erg indrukwekkend. In de tombe ligt naar men zegt het hoofd van Johannes de Doper.

Volgende stop is de souk: een wirwar van steegjes, piepkleine winkeltjes overladen met potten, muziekinstrumenten, glitterende stoffen, bruidsjurken, eettentjes en koektentjes.

Veel vrouwen dragen hoofddoeken en zijn van top tot teen in het zwarte bedekt. Leuk om te zien hoe ze vervolgens met veel plezier graaien in de uitgestalde lingerie en BH's met roze vetertjes.

Om even bij te komen van de eerste indrukken gaan we een in een rustig steegje een heerlijke waterpijp roken. Morgen moeten we vroeg op.

Palmyra

Even na zevenen vertrekken we met lichte regen. We zien veel troosteloze flats en half opgebouwde of ingestorte huizen. Daarna verschijnen olijfbomen en rotswoestijn. Links een keurig aangelegd park met een gebogen muur. Even omkijken en ja, alweer de grote Assad, nu in kleine mozaieksteentjes. Politie-agenten zijn bij iedere zijweg. Carlos Menem, de president van Argentinie is op bezoek in zijn geboortedorp waar hij zijn eerste 4 jaren doorbracht.

Links zien we de Libanon, rechts vlakker land. We slaan af richting Bagdad en zien de grote fosfaatfabriek die ook het bij Palmyra gewonnen ruwe fosfaat ontsluit.

We rijden langs een Frans militair kerkhof. De Fransen hadden van 1918 tot 1946 het prtoectoraat over dit opstandig volkje. Met zichtbaar genoegen vertelt de gids dat Frankrijk nog altijd moet betalen voor de laatste rustplaats van zijn zonen.

Na drie uur rijden door voornamelijk woestijn gebied komen aan de in de oase Palmyra. Duizenden jaren keken de bedouienen en kooplieden uit naar deze oase. Het in de zon blinkende dak van de Beltempel was een baken in de zandzee. Bij die tempel scharrelen we een gids op die voor ons de graven kan openen. Verwonderd kijken we naar de smalle stapelbedden die plaats boden aan de doden van een hele familie. We zien nog beelden van in steen gebeitelde dodenfeesten. In het museum zien we later meer complete stenen feestfoto's en de vierkante afdekplaten met de gebeitelde buste van de dode. Het 2de graf is in de rotsbodem uitgehouwen. Hier liggen de dode zuinig op een rij. Een derde graf dat we bekijken werd ontdekt, nadat een geparkeerde auto, door een grondverschuiving, enkele meters lager terechtkwam.

Dan naar de Beltempel. Het 200 bij 200 meter metende tempelterrein is nog steeds indrukwekkend. De tempel zelf is als kerk, moskee en kazerne gebruikt. Helaas is alle marmer verdwenen en is veel door aardbevingen vernield of gebruikt voor nieuwbouw.

's Middags dwalen we over het 10ha groot stadsgebied. Wat moet dat een stad geweest zijn! En wat een rust, bijna alleen hier rond te dwalen!

Deir el Zor

Vanochtend om 6 uur opgestaan (het is tenslotte vakantie!) om nog geen uur later de woestijn in te rijden richting Deir el Zor. Onderweg komen we onze eerste kudde kamelen tegen. Een kameel van dichtbij fotograferen valt nog niet mee: ze schrijden waardig weg als je te dichtbij komt. Door de regen van de afgelopen dagen ziet de woestijn er overigens groener uit dan gedacht.

Een paar uur later komen we aan in  Deir el Zor en drinken thee aan de Eufraat. Vanaf Deir el Zor brengen we een bezoek aan Mari, dicht bij de Irakese grens. Mari werd 5000 jaar geleden gebouwd uit modder. In 1929 werd de stad bij toeval ontdekt. Op dit moment zijn Franse archeologen bezig met de opgraving van het paleis van de koning. Wij kunnen overal rondkijken en lopen letterlijk over de potscherven.

Volgende stop is Duro Europos een stad van ruim 2000 jaar oud, door de Romeinen uitgebouwd tot belangrijk landscentrum. Zittend op de resten van de stadsmuur heb je een prachtig uitzicht over de Eufraat. Een vervaarlijk ogend Arabier met geweer over zijn schouder rijdt op zijn brommer rondjes over het terrein om toezicht te houden.

Terug in Deir el Zor is het al donker geworden, dat gaat snel vooral in deze tijd van het jaar. We eten in het hotel onder het toezichthoudend oog van de kerstman. Die is er vroeg bij dacht ik, maar hij schijnt daar het hele jaar te hangen.

Aleppo

Ook op deze Islamitische zondag worden we om 6 uur weer vroeg gewekt door de wekker. Na een snel ontbijtje zitten we al weer in de bus: 450 km voor de boeg. Onze eerste stop is gepland in Rasafeh. Het is duidelijk te merken dat we langs de Eufraat rijden: in vergelijking met gisteren is het erg groen en veel land wordt bewerkt. Overal zie je bossen katoentakken liggen, die gebruikt worden als brandstof. Langzaam maar zeker komt de zon door. Het weer is iets frisser dan verwacht, maar dat wordt ruimschoots vergoed door de temperatuur in de bus.

Klokslag 10 uur komen zien we in de middle of nowhere de ommuurde stad Rasafeh voor ons. Een zekere Hisham heeft hier zo'n 14 eeuwen geleden een paleisachtig zomerhuisje gebouwd (ik wel zijn echte paleis dan wel eens zien, als dit alleen zijn zomeroptrekje is!). Nu ligt alles bedolven onder een laag modder en zonder schepje bij de hand is het vrij frusterend om hier rond te lopen. Terug bij de bus toont iedereen zijn zelf opgegraven scherfje:de een met inkepingen, de ander mooi glinsterend.

We vervolgen onze weg richting de Assad-dam, de trots van Syrie (zo lang Turkije tenminste voldoende water doorlaat!). Na een korte stop aan de bijenkorf (23 maal) arriveren we tegen zonsondergang in Aleppo. We verblijven in het beroemde Baron hotel, genoemd naar 2 Armeense broers, die door de bevolking baronnen werden genoemd. In bad liggend voel ik nog de aanwezigheid van de vele beroemdheden die hier gelogeerd hebben: A. Christie, president Roosevelt en Lawrence of Arabia.

Lattakia

Zoals gewoonlijk is het vandaag weer vroeg vertrekken. Het landschap verschilt duidelijk met het woestijngebied in het binnenland. We passeren rotsachtige heuvels en komen na een uurtje rijden aan bij het St.Simonklooster (Qalaat Samaan) waar St. Simon een jaar of 40 op een paal heeft gezeten. Een zalige plek met veel groen en enkele pistache-bomen. Het uitzicht is prachtig: in de verte kunnen we Turkije zien liggen. Voordat we verder gaan drinken we nog een kopje mierezoete thee.

Na een kort bezoekje aan een stukje oud Romeinse weg, rijden we door naar de kruisvaardersburcht het kasteel van Saladin (Qalaat Salah Din). Met een beetje fantasie waan je je in de tijd terug van Richard van Leeuwenhart.

We vervolgen onze weg richting Lattakia. Het landschap wordt steeds groener en er staan volop sinaasappelbomen langs de weg. Syrie blijkt nr. 6 op de wereldranglijst te staan met de export van sinaasappels. 's Avonds bereiken we het havenplaatsje Lattakia waar we verblijven in hotel Haroun.

De volgende dag is rustdag, dat wil zeggen er staat een facultatieve excursie naar het plaatsje Ugarit op de agenda. De Ras al Shamra ruines in Ugarit zijn bekend omdat hier het eerste geschreven alphabet gevonden is. We worden rondgeleid door een enthousiaste gids. Terug in Lattakia slenteren we wat rond in het centrum. De enige bezienswaardigheid die Lattakia rijk is, nl. drie Griekse Pilaren, kan ons niet bekoren. We zien dat veel Syrische vrouwen opvallend Westers gekleed zijn en zich ook zo gedragen. Heel anders dat we de vorige dagen gezien hebben.

Hama / Homs

Ook vandaag weer vroeg op. De regen valt me bakken tegelijk uit de lucht, als wij om zeven vertrekken richting Hama. Om Homs te bereiken moeten we een bergrug oversteken. Het slechte weer maakt dat alles er wat grauw en beslagen uitziet. Veel vruchtbare landbouwgrond, kassenbouw waarbij zeil gebruikt wordt i.p.v. glas, half afgebouwde huizen en een vrij arme bevolking. Vanuit de vlakte de bergen in en via een plateau weer naar beneden. Vroeger moeten hier bossen en moerassen zijn geweest met leeuwen, tijgers, olifanten en veel wild. Nu is alles nogal kaal.

Volgende stop is Afamia. Als je dacht dat Palmyra niet te evenaren is, dan vergis je je. Voor mij komt Afamia heel dicht in de buurt. We lopen de weg door Afamia af. Ik betrap mezelf erop dat ik veel naar de grond kijk op zoek naar mozaiek. Hier en daar ligt inderdaad nog wat. Ook probeer ik me voor te stellen hoe het hier geweest moet zijn moet 500.000 inwoners, Tutmoses die op olifanten jaagt, Hannibal die de olifanten dresseert, en Cleopatra en Marcus die hier een romance beleven.

Na Afamia terug naar de realiteit van Hama. De noria's zijn indrukwekkend om te zien en om te horen. Veel van de charme van de stad zelf gaat verloren door de regen en het idee dat Assad hier kortgeleden zo heeft huisgehouden (met gifgas).

Terug in de bus worden we ontvangen dor de chauffeur die zijn wintermuts heeft opgezet. Op zijn butagas stelletje heeft hij thee voor ons gemaakt. De laatste etappe gaat van Hama naar Homs. 's Avonds wordt een 2-sterrenrestaurant met een bezoek vereerd. Terug met de taxi. Taxi's zijn hier een bezienswaardigheid op zich. Veel lampjes en versieringen en vooral heel oud. Dit keer een Mercedes uit 1956

Crac des Chevaliers  / Maalula

Vandaag zullen we terug naar Damascus rijden, maar eerst staat een bezoek aan Crac des Chevaliers op het programma. Gelukkig wist de chauffeur de weg naar de burcht, hoog in de bergen, makkelijk te vinden. De burcht is machtig imposant, een waar kunstwerk. Je fantasie draait op volle toeren bij het idee er een middeleeuwse film op te nemen. We verlaten de burcht in mist, die vervolgens steeds dichter wordt.

Vlak voordat we Maalula bereiken, klaart het op. In Maalula wordt nog de oude taal, het Aramees, gesproken. In het klooster van St. Serguis hangen de prachtigste ikonen. Via de kloof dalen we af naar het klooster van St. Thecla.

Reisgids Syrië