Reisverslag Boston | Tias MIM 20 studiereis

Na een lange dag reizen een goede nachtrust gehad. Om 08:00u op, een rijk Amerikaans ontbijtbuffet genuttigd met veel verleiding voor de smarties (dit is geen typefout) en de complete warme maaltijden. We konden het weerstaan zo in de ochtend.

 

Om 09:00u de aftrap van het Nederlands Elftal bekeken. Na het eerste doelpunt toch maar de huurauto opgehaald en de omgeving ontdekt. Naar later bleek was het mooiste van de wedstrijd na dat ene doelpunt ook meteen geweest.

De rondtour gestart bij het John F Kennedy Presidential Library Center & Museum (tip!), erg indrukwekkend. De verkiezingen, de verbindingen naar Ierland van zijn familie, de Cuba crisis en natuurlijk zijn dood zijn goed weergegeven.

 

Na het Kennedy Library Center een tour langs de kust gemaakt. Onder langs Boston richting Cape Cod gereden. Erg mooie route met veel pitoreske huizen van hout en nog veel meer gigantische kastelen van hout. Veel natuur, groen en natuurlijk, tussen de huizen en bomen door, de Atlantische Oceaan.

Ook het mooie Plymouth hebben we bezocht. Hier zijn de eerste Engelsen geland in 1620. Er ligt nog een steen waar de eerste voet op is gezet….. Hier ligt ook de Mayflower II voor anker waarmee deze Engelsen zijn aangekomen.

 

Na een lange rit onderweg gestopt voor iets wat iedere bezoeker in deze omgeving moet doen, een Lobster (kreeft) eten aan het water. We hebben een mooie plaats gevonden die aan de verwachting voldeed en zie hier het resultaat.

 

 

 

Na deze uitstekende maaltijd op Hotel aangegaan. Toch nog een dikke 1,5 uur rijden. Een beetje ruzie met het tankstation gehad, maar we hebben de ruzie bijgelegd toen er toch getankt kon worden. Het is nu 22:45 en hoog tijd voor een korte duik in het zwembad en dan naar bed. Het was een lange dag en morgen beginnen we om 08:00u.

Vroeg op, om 06:30 gaat de wekker. Een lange dag voor de boeg. Mijn kamergenoot is wat optimisch en vertrekt vol goede moed naar het zwembad, bij mij zakt de moed in de schoenen, ik doe het rustiger aan….

 

Om 08:00 vertrekken we naar het Bentley College. Aangezien het TIAS nog geen logistiek heeft gevolgt, gaat er van alles mis met het transport. Om 09:00u (3 shiften achter elkaar) in de bus en om,  jawel 09:15u op de campus. Achteraf bezien hadden we het beter kunnen lopen (bijna dan..)

 

De introductie van het Bentley College en de begeleiding was seconden werk om tijd in te halen, dat was wel jammer. We waren juist benieuwd naar de samenwerking en de achtergrond van de begeleiders om deze week beter door te komen. Is niet anders. Het eerste college (Making Business Safer: Managing Information Security Risks) is van Amy Ray, een vrouwelijke trustee professor in security management. Een interessant college over waarom security belangrijk is, waar je op moet letten en hoe een plan van aanpak te maken. Een praktische opdracht is door tijdgebrek niet helemaal uit de verf gekomen.

 

Na een gezonde lunch met rijst, salade en een sandwich (oh ja, en chips van Lays) on route naar het volgende item, een bedrijfsbezoek bij Fidelity, een financiële instelling met wereldwijd kantoren. Gelukkig hadden we allemaal ons paspoort bij, niet dat iemand begreep wat er in stond, maar daardoor kreeg je wel een toegangspas.

Op de 9e etage aangekomen van een enorm gebouw werden we opgewacht door enkele Fidelity medewerkers. Nadat de ergste problemen met de beamer waren opgelost (er werd een andere gehaald) kon de presentatie beginnen. Vice President Security legt uit welke bedreigingen er allemaal vanuit extern en intern te verwachten zijn en geeft vervolgens aan hoe deze de kop worden ingedrukt. Erg indrukwekkend om te zien dat proactief actie ondernemen op beveiliging wel wat meer inhoud dan je systemen up to date houden en anti virus installeren.

Nu wordt het spannend, we hebben nu al weer 2 uur geen koffie gehad en na het switchen van lokatie smachten we naar vocht. Het is stikbenauwd binnen. Tijdens de 2e presentatie zien we wel dat het personeel van Fidelity zich tegoed doet aan Cola en dergelijke, wij zien er blijkbaar niet dorstig uit……….

Na deze presentatie worden we rondgeleid door het technische centrum van Fidelity. Hier worden allerlei zaken getest op beveiligings gebied en ook met klanten wordt getest op gebruiksvriendelijkheid van de diensten. Nog steeds geen koffie of iets dergelijks…..

Einde van de dag, we worden vriendelijk uitgezwaaid en gaan naar buiten. Hier lopen we zowat een hartverlamming op, de bus staat klaar! Ook in de bus geen koffie…….

We besluiten terug naar het hotel te gaan, we zijn doodmoe en willen deze dag verder rustig doorbrengen. Dus geen avondprogramma in restaurants, lange disco dansen en Boston onveilig maken. Zoals je van keurig getrouwde heren mag verwachten gaan wij in alle rust naar het hotel om daar te eten en het programma van dinsdag voor te bereiden. Want je weet, dit is een studiereis en dan dient er ook gestudeerd te worden…….Aangekomen in het hotel ga ik het zwembad van binnen bekijken, mijn kamergenoot haakt deze keer af, het wordt tijd dat we gaan uitrusten.

 

Na een heerlijke duik en 10 baantjes zwemmen (voor de kenner, het bad was maar 10 meter lang) kom ik weer helemaal fris op de kamer en zijn de bestelde pizza’s net gearriveerd. Nog wat op de Blog plaatsen en iedereen weer helemaal op de hoogte brengen, dan naar boven en plan de campagne maken voor dinsdag. Wat mij betreft mag de dag dan ook voorbij zijn, I’ve had it.

Heerlijk, we konden het gisterenavond niet laten en hebben, welliswaar bekaf… toch nog even naar Jarhead gekeken. Mooie film maar de oogjes vielen aan het einde wel dicht.Op dag 4, dinsdag, weer vroeg op. Ontbijt was weer splendid. Om 08:00u was de bus er zowaar, en een luxe ook nog. Schuldgevoel is toch nog ergens goed voor….. Vandaag krijgen we college van Prof. Heikki Topi over Usability, gebruiksvriendelijkheid van systemen. Alles is hierbij gericht op effectiviteit, efficientie en als kwadraat daarvan, gebruikers tevredenheid.

Een interessant thema met wel een beetje saaie uitstraling. Links en rechts merkte ik toch op dat de concentratie wegviel bij vlagen…

 

Ook de lunch was weer prima. Lekker en toch niet Amerikaans overdreven.

Aangezien we gisteren per ongeluk het bedrijfsbezoek van 2 dagen……in  1 dag hebben gedaan is er nu een noodscenario uitgedacht. We worden van 13:00u tot 15:00u rondgeleid op de Campus en er wordt uitgelegd waar alles zo toe dient. Zwaartepunt hiervan is de Bentley College Library die net helemaal is verbouwd. Voor krap 30 Miljoen dollar zijn er luxe zitjes gerealiseerd waar groepen kunnen vergaderen over scripties. Vergaderzalen met grote LCD schermen die ook nog eens kunnen communiceren met de andere vergaderzalen enzovoort enzovoort. Erg indrukwekkend allemaal.

 

Naast de Library is er ook een compleet test centrum en een Markthandels plaats voor aandelen. Hier wordt studenten geleerd hoe de stockmarket functioneert en kan men zowel nep als echt handelen.

 

Al met al was dit ondanks het ingelaste het ingelaste programma een zeer geslaagde middag. Het is jammer dat niet iemand besluit dit standaard in het programma op te nemen. Nu lijkt het best bewaarde geheim van Bentley een diamantje te zijn waar we bijna aan voorbij waren gegaan.

 

Om 15:00u krijgen we vrijaf. Even naar het hotel om om te kleden, het is slechts 30 graden (celcius) en we willen wel wat luchtigers voor onderweg. Keurig in de stad afgezet en toen aan de wandel. Na dik 2 uur door Boston te zijn gewandeld en allerlei winkels, mooie straten, tuinen en plantsoenen te hebben bekeken botsten we tegen Cheers aan. Dat zijn de minder leuke dingen in het leven, maar die moeten ook gebeuren. Een heerlijk Cheers biertje en een lekkere maaltijd verder weer terug naar de stad zelf.

 

Om 21:00u vertrekt de bus weer naar het hotel. Niet al te lang gewacht met een frisse duik in het hotel zwembad, we zijn doodmoe maar ook klam van de hele dag college en lopen. Weer een dag voorbij, het gaat erg snel zo. Op naar dag 5.

Vandaag is het dan zover. Nu weet ik het zeker.Al een paar dagen loop ik naarstig te denken wat mij toch zo opvalt aan mijn reisgenoot. Misschien ligt het aan mij, maar een bepaalt soort onrust neemt hand over hand toe. Even heb ik getwijfelt, gaat dit wel goed. Vandaag in de stad, nadat we een interessant college over Informatiesystemen hebben gehad, en aansluitend een zeer goed georganiseerd bedrijfsbezoek aan een financiële instelling (Putman Investments) begon het weer. We zijn direct in de stad gebleven, het was nodig.

 

Mijn reisgenoot begint al wat onrustig heen en weer te dribbelen. Straatjes is, straatjes uit. Winkels in, winkels uit. Langzaam werd mij wat duidelijk, ik heb hier te maken met een GlobeTrotter. Een zoeker naar vrijheid en avontuur. Een medemens die geen genoeg kan krijgen van het reizen en ontdekken. Steeds weer gaan we naar plaatsen waar je mij normaal met geen stok naar toe zou krijgen, nu volg ik gedwee. Dat heeft 2 voordelen. Ik ga voorbij mijn eigen grenzen en leer werkelijk zeer interessante dingen. Nooit geweten dat een stad ook deze mooie en soms spannende plaatsen kent.

 

Daarnaast is het uniek omdat ik mij als in een opname van National Geografic waan. De habitat van de Globetrotter was mij volkomen nieuw. Ik ben getuige van een bijzonder mens met een bijzondere gaven om mooie, leuke en niet te missen plaatsen op te zoeken. Dat laat ik mij geen 2 keer zeggen.

Vandaag bij de Koreaan gegeten, hoe verzin je het, waar blijven mijn Hollandse aardappels. Hoe krijg ik mijn vrouw nu uitgelegd dat ik nooit meer piepers met appelmoes en een gehaktbal wil, maar Terriyaki van de Koreaan. Om nog maar te zwijgen van die andere culinaire buitenkansen waar we van genoten hebben.

 

Een goed college van Dr. Jay, Spongebob, Cooprider, met wat saaie tintjes en een spetterend einde (middels een rad van fortuin controle of je het college wel hebt begrepen) waarbij (natuurlijk) onze studiegroep met de hoofdprijs wegliep. Met zoveel alumni natuurlijk geen kunst. 

 

Een aantal mooie uitzichten in Boston. Wat een dag. De saaie professor van Bentley, die ons de hele week begeleid, blijkt ineens niet meer zo saai te zijn als hij voor de klas staat. Opeens is hij niet meer stil en schuchter, maar komt er een zeer gedreven en inhoudelijk goed verhaal over sourcings zaken uit. Erg leuk en ook erg goed bruikbaar in de diverse discussies waar ik in mijn werk mee te maken heb.

 

Dit leuke college geeft voor ons ook de gelegenheid in de bus met hem te praten over diverse zaken die ons bezighouden. Misschien gaan we wel lesgeven op Bentley, je weet maar nooit. Misschien kunnen we Amerika bekeren met onze kennis over HealthCare en ICT?

 

Na wederom een prima lunch bij Bentley is het middagprogramma bij State Street Financial Services. Hier leggen de CIO, de CTO en de operations manager uit hoe zij de outsourcing behoefte van heel veel wereld bedrijven oppakken en vorm geven. Ook ABP staat in het lijstje van bedrijven die support van State Street voorkomen. Ondanks dat er veel te melden was liep het programma na 15:00u toch uit met een wat saaie eindspreker. Inhoudelijk prima maar het kostte moeite om wakker te blijven.

 

Om 17:15u staan we weer op straat (letterlijk) en gaan we weer door met onze quest door Boston. Mijn idee over mijn reisgenoot wordt wederom bevestigd en dat maakt het alleen maar leuker om op zoek te gaan. We lopen eerst naar Small Italy, mooie route met weer veel groen en veel oude gebouwen en straten. Boston is een erg mooie stad.

 

Via via lopen we naar het North station en reizen we naar Harvard. Ook hier weer de ogen uitkijken. Veel oude en zeer mooie gebouwen. Dit dorp straalt echt cultuur en historie uit! In Harvard dorp een mooie kroeg gevonden om een hapje te eten en vervolgens met een taxi weer naar het hotel. We zijn moe, erg moe mag je dus wel zeggen. De foto’s komen morgen wel, daar hebben we nu even geen zin meer in, ze zullen mooi zijn dus dat komt wel goed. Hoe we straks alle kado’ s en leuke spullen mee moeten nemen wordt weer een ander verhaal. Een extra tas misschien. Mijn reisgenoot wil iets meenemen wat volgens mij niet eens in het vliegtuis past… Dat wordt lachen, denk ik.

Sue Newel, Camarata Professor Bentley geeft vandaag college. Het belang van inleving in de klant bij invoering van ERP is crusiaal. De meeste ERP implementaties blijven hangen op niet heldere einddoelen, geen kennis en gevoel van de business bij de implementatoren enz, enz.

 

Een nuttig college waarbij wedertom duidelijk wordt dat IT nog een jong vak is en veel vergrijzing nodig heeft voordat het een common vak wordt.

In de middag een tegenvaller, we zijn een 3 kwartier onderweg naar EMC². Meerdere enorme kantoren waarbij duidelijk wordt dat het hier om een enorm bedrijf gaat. EMC is dan ook een beroemd bedrijf binnen de IT wereld. Helaas was er alleen een korte presentatie waabij een jarenlange ERP implementatie aan de orde kwam. Niet echt schokkend.

 

Even omkleden in het hotel en vervolgens genioeten van het afsluitende diner. Na een paar toespraken en het uitreiken van een certificaat van deelname aan het MBA programme van Bentley was de avond alweer voorbij.

Aan alle goede dingen komt een eind. Het is zaterdagmorgen als we voor de laatste keer opstaan in ons hotel te Boston. Om 09:15 zitten we in een taxi naar de stad. De koffers worden centraal nagebracht door het TIAS, goede service! We hebben een drukke dag voor de boeg. Al lopende gaan we eerst naar The Harnass Company. Hier worden al sinds 1700 harnassen gemaakt en later zadels. Nu, nadat het laaste zadel is gemaakt, worden allerlei bijzondere artikelen verkocht. Waaronder wereldbollen. Nu heb ik al eerder aangegeven dat mijn reisgenoot een beetje vreemd uhh, ik bedoel bijzonder is. Bij het zien van oude kaarten en wereldbollen gaat hij letterlijk uit zijn bol. Zo ook nu.

Eerder deze week waren we om iets voor zessen al bij deze winkel. Daar de tijd te kort was zijn we nu, op zaterdagochtend, voor een meer uitgebreid bezoek, gearriveerd. Na een uur zijn we veel wijzer en is er zowaar een wereldbol gekocht. Die halen we later deze middag op. Het is slechts een doos van 1×1x1 meter….. Iedereen begrijpt dat dit nog een staartje krijgt.

Na de wereldbollenwinkel gaan we naar Prudential Ccentre. Een groot winkelcentrum met een enorme torenflat waar je tegen betaling helemaal boven een goed overzicht op de stad hebt en diverse informatie krijgt over Boston. Heel vreemd daar zo boven en het lijkt alsof de toren een beetje wiebelt. Daarna snel op weg naar het mapparium waar je midden in een wereldbol een heel mooi overzicht van de wereld anno 1935 krijgt. De akoustiek is ook heel mooi.

 

Rennen, rennen, rennen. Nu naar het aquarium aan de haven. Nadat we ons hebben zitten vergapen aan duizenden vissen, een haai en een enorme turtle ( bij de piranjas kregen we allebij visioenen wie we daar graag aan de verkeerde kant van het glas zouden zien, gna gna. Nu weer snel terug naar de winkel, de kleine doos meenemen en over straat, door diverse metro’s en in de shuttle naar het vliegveld. Dat we niet door de politie zijn opgepakt of beroofd verbaast mij nog steeds.

 

Op het vliegveld de koffers verzameld en ingechecked. Natuurlijk kreeg de wereld bol een aparte incheck, maar dat ging erg snel en zonder bijbetalen. Als er nu iemand denkt, dat is toch mooi, lees dan vooral verder.

Nu door de immigratie en douane. Bij geen probleem natuurlijk. Mijn reisgenoot heeft minder geluk. Eindelijk heeft iemand gemerkt dat hij een als onschuldige toerist / student vermomde crimineel is. Na lang zoeken weten we ook allemaal waarom, een leuke boekenlegger heeft een scherp puntje. Waar ging die reclame van cup a soup toch weer over op het vliegveld. Een waar dejavue.

Door Peter en Jan zijn we in de business lounge uitgenodigd. Lekker tot rust komen en dan het vliegtuig in. Nog bedankt mannen! Om 19:15u Boston tijd vertrekken we. Na het diner een paar pillen tegen de jetlag.

Lekker slapen en weer vroeg op. Om 08:00u Amsterdam tijd zijn we weer thuis. Wat een opluchting. Weg is leuk, thuis komen nog leuker.

 

Het verhaal van mijn reisgenoot is nog niet helemaal over. Zijn koffer en ….

jawel de wereldbol, zijn niet meegekomen. Behoorlijk teleurgesteld ging ook hij op weg naar huis na het invullen van duizend formulieren.Het verhaal eindigt toch nog goed. Een taxi bracht de spullen ’s avonds alsnog langs.

Dat was het allemaal toch waard geweest!

 

En zo eindigd de Boston reis!